რატომ ვაკრიტიკებთ სხვებს? პასუხმა შეიძლება გაგიკვირდეთ!

როდესაც ახალგაზრდა ქალი ვიყავი, მე მქონდა პრივილეგია მემუშავა ელიზაბეტ კუბლერ როსთან. ელიზაბეთი ღრმა და შესანიშნავი ქალი იყო, რომელმაც ბევრი რამ მასწავლა. შემეძლო საათობით დავწერო მასზე, მაგრამ, დღეს, მხოლოდ ერთ რამეზე მინდა გავამახვილო ყურადღება, რომელიც ელიზაბეთმა თქვა, რამაც შეცვალა ჩემი ცხოვრება. მან თქვა: ”ჩვენ ყოველთვის ვაკრიტიკებთ სხვა ადამიანებში არსებულ ნივთებს, რისიც ყველაზე მეტად გვეშინია საკუთარ თავში.”

ეს არის ძნელად გასაგები კონცეფცია და ჩვენთვის კიდევ უფრო რთული მისაღები. ყოველივე ამის შემდეგ, ეს ეხება იმას, თუ ვინ ვართ ჩვენ, როგორც ხალხი. არავის სურს თავი თვალთმაქცად იგრძნოს - მაგრამ, ზუსტად ასე ვიქცევით ხოლმე.



ვერ გეტყვით რამდენჯერ გადამარჩინა ამ ციტატამ ურთიერთობის დასრულებული შეცდომისგან. სინამდვილეში, როდესაც ვბრაზდები მეგობართან ან ოჯახის წევრზე, მაშინვე ვეკითხები საკუთარ თავს: „ნუთუ ასე ემოციური ვარ ამ საკითხთან დაკავშირებით, რადგან ფარულად მეშინია, რომ იგივეს ვაკეთებ? უფრო ხშირად, ვიდრე არა, სამწუხარო პასუხი არის 'დიახ'.

ელიზაბეტ კუბლერ როსი - ჩვენ ყოველთვის ვაკრიტიკებთ სხვა ადამიანებში არსებულ ნივთებს, რისიც ყველაზე მეტად გვეშინია საკუთარ თავში

მე არ ვარ დარწმუნებული ამ სიმართლის ფსიქოლოგიურ მიზეზებში. მხოლოდ ის ვიცი, რომ ეს სიმართლეა.

საკუთარ თავს ამ სახის თვალთმაქცობის გამო ყურება ძლიერია ორი მიზეზის გამო. პირველ რიგში, ამან შეიძლება ხელი შეგიშალოთ ცრუ პრეტენზიების საფუძველზე დააზიანოთ ურთიერთობა. მეორე და, შესაძლოა, უფრო მნიშვნელოვანი, საკუთარი თავის გაცნობიერება იმის შესახებ, თუ რას აკრიტიკებთ სხვებში, შეიძლება გასწავლოთ ღირებული გაკვეთილები თქვენს შესახებ.

რას ფიქრობთ ამის შესახებ? გთხოვთ შეუერთდეთ ქვემოთ მოცემულ საუბარს.

ეთანხმებით თუ არა ელიზაბეთს, რომ ჩვენ ყოველთვის ვაკრიტიკებთ სხვებში იმას, რისიც ყველაზე მეტად გვეშინია საკუთარ თავში? Რატომ ან რატომ არ?