წიგნის კლუბი: ოქროსფინჩი დონა ტარტის მიერ

' ოქროსფინჩი ავტორი სტივენ კინგი აღწერს, როგორც „იშვიათობას, რომელიც გვხვდება ათწლეულში ალბათ ნახევარ ათჯერ, ჭკვიანურად დაწერილი ლიტერატურული რომანი, რომელიც აკავშირებს გულთანაც და გონებასთანაც“. ავტორს, დონა ტარტს ამ წიგნის დაწერა 12 წელი დასჭირდა. მან დრო დაუთმო ავთენტური და რთული პერსონაჟების შექმნას, რომლებიც აცოცხლებენ წიგნის დაკარგვის ძირითად თემას.

'ოქროსფერი' მოგვითხრობს ბიჭის, სახელად თეო დეკერის ისტორიას. ის 13 წლისაა და მამამ მიატოვა. ის ასევე გადაურჩა ავარიას, რომელმაც დედამისი დაიღუპა. მდიდარმა ოჯახმა იშვილა, მისი ტრანსფორმაცია იწყება. წიგნში აღწერილია, თუ როგორ ეგუება ცხოვრების ახალ წესს და იწყებს თავის მწუხარებას. მას დედაზე ერთი მოგონება აქვს: პატარა, უჩვეულო ნახატი. მისი მეხსიერებით გატაცებამ და მის ნახატთან მიჯაჭვულობამ მიიყვანა იგი ხელოვნების ქვესკნელის სამყაროში.



მე ავირჩიე ეს წიგნი Sixty and Me საზოგადოებისთვის ორი მიზეზის გამო. პირველ რიგში, მას რეკომენდაციას უწევდა საზოგადოების ბევრი ქალი, რომელთაგან ბევრმა ის ტრანსფორმაციულად მიიჩნია. მეორე, ის ეხება დაკარგვის გამოცდილებას, რომელსაც ბევრი ხანდაზმული ქალი შეეხო. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არის ამბავი ახალგაზრდა კაცზე, წიგნის გმირები აჩვენებენ არჩევანის იმ სპექტრს, რომელიც იძულებულნი ვართ გავაკეთოთ, როდესაც ოჯახში დანაკლისს ვხვდებით.

თუ უკვე არ გაქვთ 'The Goldfinch'-ის ასლი, შეგიძლიათ მიიღეთ ის ამაზონზე ან უფასო Audible-ზე უფასო 30-დღიანი საცდელი პერიოდით .

საქმეების დასაწყებად, აქ არის რამდენიმე კითხვა. გთხოვთ დაამატოთ თქვენი აზრი კომენტარებში:

დასაჯერებელი მოგეჩვენათ ამ წიგნის გმირები? რომელთან გაიგივდით ყველაზე მეტად?

თეო ცხოვრობს ლას-ვეგასში, ამსტერდამში და ნიუ-იორკში. რომელი ადგილი გგონიათ ყველაზე ამაღელვებელი?

მიგაჩნიათ თუ არა ეს წიგნი ინსპირაციულად დანაკარგთან და ტრავმასთან გამკლავებაში?

მიგაჩნიათ თუ არა წიგნის დასასრული სათანადო?

იყო თუ არა წიგნში რაიმე, რაც გგონიათ, რომ აკლია?

როგორ ფიქრობთ, რას წარმოადგენს ნახატის სიმბოლო მოთხრობაში?

არის ერთი შეკითხვა, რომელსაც დაუსვამდით ავტორს?

იმედი მაქვს, რომ მოგეწონებათ ეს წიგნი! გთხოვთ გააზიაროთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ.